Projekt odnosi się do wydarzeń z roku 1920, gdy w Pucku 10 lutego odbyły się zaślubiny Polski z morzem. Po 148 latach niewoli (od I Rozbioru Polski) Polska uzyskała dostęp do morza, okno na świat, a wraz z tym pierwszy port wojenny i handlowy w Pucku. Aktu zaślubin dokonał gen. J. Haller na czele Frontu Pomorskiego, a samo przejęcie wybrzeża odbyło się na podstawie postanowień Traktatu Wersalskiego. Zaczęło się w styczniu 1920 r., a zakończyło właśnie w niewielkim nadmorskim miasteczku. Ten symboliczny akt zmienił nie tylko dzieje Pucka, wybrzeża, ale również całej II RP. W Pucku przez kolejne 6 lat funkcjonował jedyny port wojenny i handlowy zlokalizowany w niewielkiej przystani dawnego portu rybackiego. Miasto stało się też siedzibą dla jedynej w II RP jednostki wojskowej, która posiadała na stanie hydroplany – maszyny, które startowały i lądowały na wodach Zatoki Puckiej. W 1926 r. powstała Gdynia – miasto z morza i przejęła część tych funkcji. Jednak region zatoki puckiej odkrył swoje nowe możliwości. Stał się mekką letniego wypoczynku nad prawdziwym polskim morzem. Ówczesna propaganda państwowa nawoływała do korzystania z tej oferty i poznawania
polskiego morza oraz wypoczywania na tamtejszych plażach. Była to forma patriotycznego obowiązku. Okres międzywojenny to również czas dużej emancypacji kobiet i ich coraz większego wpływu na życie codzienne. Silne kaszubskie kobiety, takie jak Stefania Miotkówna – kobieta zaangażowana, patriotka, społeczniczka, sportsmenka, kaszubka, łączniczka podczas II wojny światowej, ofiara reżimu hitlerowskiego – pozostawiły w historii miasta i regionu swój niezatarty ślad.